گفتوگو در
مرز ممنوعیت
فضایی برای شنیدن صداهایی از افغانستان که سالها خاموش ماندهاند و کمتر فرصت روایت یافتهاند.
شَکَر چیست و چرا وجود دارد؟
پادکست شَکَر فضاییست برای شنیدن صداهایی از افغانستان که سالها خاموش ماندهاند و کمتر فرصت روایت یافتهاند.
این پادکست با تکیه بر روایتهای دستاول و تجربههای زیسته، آنچه ناگفته و پنهان مانده است را به زبان میآورد و واقعیتها را بیواسطه، انسانی و صادقانه روایت میکند.
شَکَر تنها یک پادکست نیست، بلکه بستریست برای روایتگری، مستندسازی و دادخواهی. این پادکست امکان یادگیری از تجربههای یکدیگر، تابوشکنی و به چالش کشیدن کلیشهها و هنجارهای اجتماعی را فراهم میسازد. شٓکٓر، فضایی برای گفتوگو دربارهی مقاومت و تابآوری، بدن و هویت، تبعیض، خشونت ساختاری و زندگی روزمره در شرایط سرکوب ایجاد میکند.
این پادکست با ثبت حافظهی جمعی، شکستن تابوها و نقد هنجارهای مسلط، انگهای اجتماعی، زمینهی همدلی، رواداری، فهم متقابل و دسترسی به عدالت و برابری را تقویت میکند. شَکَر شنونده را به اندیشیدن، پرسشگری و مسئولیتپذیری اجتماعی دعوت میکند و بر نقش صدا و روایت در تغییر اجتماعی تأکید دارد.
اگر میخواهید افغانستان را از دریچهی روایتهای صادقانه، بیقضاوت، بیطرفانه و انسانی بشنوید، و اگر به قدرت صدا، روایت و عدالت اجتماعی باور دارید، پادکست شَکَر برای شماست.
روایتگری صادقانه
ثبت حافظهی جمعی، شکستن تابوها و نقد هنجارهای مسلط بدون سانسور.
همدلی و رواداری
تقویت زمینهی همدلی، فهم متقابل و دسترسی به عدالت و برابری.
استقلال رسانهای
پادکستی مستقل که بدون وابستگی، صادقانه روایت میکند.
صدای بهحاشیهراندهشدگان
تقویت صدای زنان و گروههایی که کمتر فرصت روایت یافتهاند.
تابوشکنی
گفتوگو درباره بدن، جنسیت، خشونت و موضوعاتی که سکوت بر آنها تحمیل شده.
دسترسی رایگان
همه محتوا رایگان است — برای همه زنانی که به آن نیاز دارند.
مرسل سیاس
پادکست شَکَر توسط مرسل سیاس راهاندازی شده است. فمینیسم، عدالت اجتماعی و حقوق بشر از دغدغههای اصلی حرفهای و شخصی او به شمار میروند.
مرسل با سالها تجربه در حوزهی حقوق بشر و فعالیت رسانهای، بر آن است تا صدای بازماندگان خشونت و روایتهای انسانی را تقویت کند. راهاندازی شَکَر نقطهی تلاقی تجربهی حرفهای و تعهد شخصی او به عدالت اجتماعی و تابوشکنی است.
او معتقد است که روایتهای صادقانه و انسانی میتوانند زمینهساز تغییر اجتماعی، تقویت رواداری و دسترسی برابر به عدالت برای همه باشند.
چرا نام شَکَر؟
این پادکست به نام مادرکلان عزیزم بنیان گذاشته شده است؛ ادای احترام و ادای دین به تمام زنانی که نامشان هرگز شنیده نشد. زنانی که خواسته یا نخواسته، بار سنگین زایش، پرورش، مراقبت و ساختن جامعه را بر دوش کشیدند، اما خودشان همواره در سایه ماندند.
زنانی که فرزندانشان با نام پدر شناخته شدند و هویتشان در روایتها و حافظهی جمعی کمرنگ یا محو شد. زنانی که ناچار بودند نام همسر یا پدر را با خود حمل کنند. زنانی که بهخاطر هویت، تحصیل، جسارت، شغل یا حتی خواستنِ سادهترین حقوقشان، مایهی «شرمساری» مردان خانواده خوانده میشدند.
شَکَر برای پاسداشت همین زنانِ بهظاهر گمنام شکل گرفته است؛ زنانی که با عنوان «مادرِ فلانی»، «همسرِ فلانی»، «خواهر فلانی» یا «دخترِ فلانی» شناخته شدند، نه با نام خودشان.
و برای من، شَکَر نام جمعیِ تمام زنانیست که نامها، بدنها و هویتشان حذف شد، اما ایستادگیشان باقی ماند؛
زنی پرقدرت، باابهت و نخستین الگوی زندگی من