درباره پادکست شَکَر
پادکست شَکَر فضاییست برای شنیدن صداهایی از افغانستان که سالها خاموش ماندهاند و کمتر فرصت روایت یافتهاند. این پادکست با تکیه بر روایتهای دستاول و تجربههای زیسته، آنچه ناگفته و پنهان مانده است را به زبان میآورد و واقعیتها را بیواسطه، انسانی و صادقانه روایت میکند.
شَکَر تنها یک پادکست نیست، بلکه بستریست برای روایتگری، مستندسازی و دادخواهی. این پادکست امکان یادگیری از تجربههای یکدیگر، تابوشکنی و به چالش کشیدن کلیشهها و هنجارهای اجتماعی را فراهم میسازد. شٓکٓر، فضایی برای گفتوگو دربارهی مقاومت و تابآوری، بدن و هویت، تبعیض، خشونت ساختاری و زندگی روزمره در شرایط سرکوب ایجاد میکند.
این پادکست با ثبت حافظهی جمعی، شکستن تابوها و نقد هنجارهای مسلط، انگهای اجتماعی، زمینهی همدلی، رواداری، فهم متقابل و دسترسی به عدالت و برابری را تقویت میکند. شَکَر شنونده را به اندیشیدن، پرسشگری و مسئولیتپذیری اجتماعی دعوت میکند و بر نقش صدا و روایت در تغییر اجتماعی تأکید دارد.
اگر میخواهید افغانستان را از دریچهی روایتهای صادقانه، بیقضاوت، بیطرفانه و انسانی بشنوید، و اگر به قدرت صدا، روایت و عدالت اجتماعی باور دارید، پادکست شَکَر برای شماست.
دربارهی بنیانگذار
پادکست شَکَر توسط مرسل سیاس، خبرنگار و مدافع حقوق بشر، راهاندازی شده است. فمینیسم، عدالت اجتماعی و حقوق بشر از دغدغههای اصلی حرفهای و شخصی او به شمار میروند. مرسل با سالها تجربه در حوزهی حقوق بشر، آموزش حقوق بشر و فعالیت رسانهای، بر آن است تا صدای بازماندگان خشونت و روایتهای انسانی را تقویت کند.
راهاندازی شَکَر نقطهی تلاقی تجربهی حرفهای و تعهد شخصی مرسل به عدالت اجتماعی، تابوشکنی و ایجاد فضایی برای گفتوگو و همدلی است. او معتقد است که روایتهای صادقانه و انسانی میتوانند زمینهساز تغییر اجتماعی، تقویت رواداری و دسترسی برابر به عدالت برای همه باشند.
سخنی از بنیانگذار دربارهی نام پادکست
این پادکست به نام مادرکلان عزیزم بنیان گذاشته شده است؛ ادای احترام و ادای دین به تمام زنانی که نامشان هرگز شنیده نشد. زنانی که خواسته یا نخواسته، بار سنگین زایش، پرورش، مراقبت و ساختن جامعه را بر دوش کشیدند، اما خودشان همواره در سایه ماندند.
زنانی که فرزندانشان با نام پدر شناخته شدند و هویتشان در روایتها و حافظهی جمعی کمرنگ یا محو شد. زنانی که ناچار بودند نام همسر یا پدر را با خود حمل کنند. زنانی که بهخاطر هویت، تحصیل، جسارت، شغل یا حتی خواستنِ سادهترین حقوقشان، مایهی «شرمساری» مردان خانواده خوانده میشدند.
شَکَر برای پاسداشت همین زنانِ بهظاهر گمنام شکل گرفته است؛ زنانی که با عنوان «مادرِ فلانی»، «همسرِ فلانی»، «خواهر فلانی» یا «دخترِ فلانی» شناخته شدند، نه با نام خودشان.
یکی از این زنان، مادربزرگ من، شَکَر، بود.
و برای من، شَکَر نام جمعیِ تمام زنانیست که نامها، بدنها و هویتشان حذف شد، اما ایستادگیشان باقی ماند؛ زنی پرقدرت، باابهت و نخستین الگوی زندگی من.
شکر تریبون فمینیستی برای شکستن سکوت، افشای خشونتهای پنهان و ثبت تجربههای زیسته گروههای به حاشیه رانده شده در افغانستان است