قبل از نشر رسمی مقدمه پادکست در تاریخ ۱۹ فبروری ساعت ۶ شام به وقت اروپای مرکزی و ساعت ۹:۳۰ شب به وقت کابل، در ویبسایت و اسپاتیفای، در این ویدیو بهگونهی کوتاه توضیح میدهم که چرا پادکست «شَکَر» راهاندازی شده است.
«شَکَر» یک پادکست فمینیستی و حقوقبشری است که به مسایل از زاویهی تابو بودنشان نگاه انتقادی دارد؛ به آنچه عادی و روزمره است، اما با انگ و ننگ اجتماعی همراه شده و گفتن و شنیدنشان ممنوع اعلام شده است.
برای ما گفتهاند:
عادت ماهانه «کثیف» است.
زنان با «پردهی بکارت» تعریف میشوند.
شکم باردار باید پنهان بماند.
سکس در خدمت مردان است و تنها سهم آنان.
فمینیستها «زنانگی» ندارند.
مرد باید همیشه قوی باشد؛ مردان گریه نمیکنند.
و افراد ترنس را با برچسبها و تصورات نادرست و تحقیرآمیز معرفی کردهاند.
اینها تنها چند نمونه از روایتهای غالب و آسیبزایی است که سالها تکرار شدهاند؛ روایتهایی که بر بدن، هویت و تجربههای انسانی ما انگ زدهاند و ما را در سکوت و شرم نگه داشتهاند.
در «شَکَر» به این مسایل و بسیار فراتر از اینها میپردازیم.
اینجا هر روایت جایی برای شنیدهشدن دارد؛
با نام مستعار یا نام واقعی،
با تصویر یا بدون تصویر،
با صدای اصلی یا تغییرصدا.
اینجا قرار نیست از کسی قربانی یا قهرمان ساخته شود. آنچه اهمیت دارد، روایتهای انسانی، تجربههای زیسته و مستندسازی حقیقتهایی است که نادیده گرفته شدهاند.
در «شَکَر» هیچ چیز تابو نیست.
هیچ تجربهای که بر بدن و روان ما گذشته، شرمآور نیست.
و هیچکس در جایگاه قضاوت نمینشیند.
ما از هم میشنویم، با هم گفتوگو میکنیم و فرهنگ همدیگرپذیری، مدارا و مسئولیتپذیری را ترویج میدهیم.
«شَکَر» برای شکستن سکوت است؛
برای بیپردهگفتن،
و برای بازپسگیری روایتها.
اینجا صدای گروههای بهحاشیهراندهشده و تجربههای دستاول، گفته و شنیده میشود.